Sun 29.06.08
วันนี้ธัยน่ามีนัดแคสงาน
เป็นการแคสงานแรก ในรอบ 2 ปี หุหุ
ไปถึง star hunt ตอน 11 โมง
ก็กรอกรายละเอียด ต่างๆ แล้วก็ขึ้นไปแต่งตัว
เจอน้องคนนึง นั่งทานนมอยู่ อืม หน้าคุ้นๆ
อ๋อ น้องที่โฆษณาน้ำยาปรับผ้านุ่มดาวน์นี่
ตอนเราไป คนยังไม่เยอะ
แต่ที่รู้คือ เด็กๆ ผมหยิกกันทั้งนั้นเลย 5555

เพิ่งไปรู้ที่ starhunt ละว่า เป็นงานเสื้อผ้าเด็กของต่างประเทศ
ถ่าย นู้นนนน Jan 09 (นานไปไม๊เนี่ย)
แต่อย่างว่าล่ะ ต่างประเทศเค้าเซ๊ตงานล่วงหน้านานแบบนี้เสมอ
...
ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็แคสเลย
ธัยน่าถ่ายคู่พี่จีน่า 7 ขวบ
พี่จีน่า โปรมากๆๆๆๆ ยิ้มซ้าย หันขวา ค้างไว้ เธอทำได้หมด
ส่วนธัยน่าของมามี๊ ทำเอาพี่ๆ เค้ามึนเลยล่ะ
ให้ถือป้าย แนะนำตัว ธัยน่าก็จะกลับป้ายซะงั้น
ไม่ยิ้ม ไม่ให้ความร่วมมือเท่าไหร่

ตอนแรกมามี๊ก็เครียดเหมือนกันนะ ที่ธัยน่าไม่ให้ความร่วมมือ
ไม่ใช่ว่ากลัวไม่ได้งาน แต่แอบเครียดว่า
ทำไมเราพูดกับลูกไม่รู้เรื่อง ทำไมลูกไม่ฟังเรา
แต่คิดอีกที นี่มันก็ไม่ใช่หน้าที่ของเด็ก 3.6 ขวบ
คือ ถ้าธัยน่าทำได้ ก็ดี แต่ถ้าทำไม่ได้ ก็ไม่ใช่ความผิดของธัยน่า
นึกย้อนไปตอนมามี๊ 3.6 ขวบ ยังทำไม่ได้เท่าที่ธัยน่าทำเลย
ดังนั้น มามี๊อยากให้ธัยน่ารู้ไว้ว่า
แค่ธัยน่าเป็นแค่เด็กธรรมดาวิ่งซนตัวมอมแมม มามี๊ก็ภูมิใจในตัวหนูมากๆ แล้วลูก

ก่อนหน้านี่ เวลามีใครมาทักว่าธัยน่าเหมือนฝรั่ง ไม่เหมือนลุกครึ่ง
มามีก้ได้แต่ฟัง แต่ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ เพราะว่าเราเห็นอยู่ทุกวัน
แต่พอธัยน่าแคสเสร็จ ไปเปลี่ยนชุดในห้องแต่งตัว โอ๊วววว .. มายก๊อดดดด

ชุมนุมลูกครึ่ง เด็กลูกครึ่งประมาณ 10 คนได้ สาวๆ นี่ผมดำกันทั้งนั้น
เรียกว่า ธัยน่าแปลกไปจากคนอื่นมากๆๆๆ
วันนี้มามี๊เลยได้รู้ว่า ลุคของธัยน่า ไม่ใช่ลูกครึ่งจริงๆ
(ขนาดพี่จีน่า ตอนแรกมามี๊ยังคิดว่าเป็นคนไทยเลย เพิ่งมารู้ตอนพี่เค้าแนะนำตัว)

ตอนที่ถ่าย และ ถ่ายเสร็จ มีเรื่องให้มามี๊ต้องรู้สึกเศร้าด้วยล่ะ
แต่ไม่เล่าดีกว่า ช่างมันเถอะ
ถ่ายเสร็จเราก็ไปพันทิพย์ งามวงศ์วาน กันต่อ เอาคอมไปลงโปรแกรม
และก็ซื้อุปกรณ์เสริมเล็กน้อย
จากนั้น ก้พาธัยน่าไป The mall ต่อ
ธัยน่าบอกอยากกินไอศครีม เล่นบ้านบอล
ซื้อหนังสือนิทาน แค่นี้ธัยน่าก็งอมมากๆ แล้วเริ่มงอแง
เพราะง่วงมากๆ กว่าจะลากตัวกลับบ้านได้ เสียน้ำตาไปหลายปี๊ปเลย เหนื่อยสุดๆ

Tue 01.07.08
ตอนเช้า มามี๊ส่งธัยน่าที่โรงเรียนแล้ว ก็เลยไปทำธุระที่เขตบางกะปิ
แล้วก็ไป ประกันสังคม นวมินทร์ต่อ แล้วก็กลับมาพี่ The mall บางกะปิ
เอาโทรศัพท์ มาลงโปรแกรม
ซึ่งใช้เวลาประมาณ 2-3 ชม กว่าจะเสร็จ
แล้วเราจะทำอะไรดีเนี่ย...เดินไปเหงาไป ไม่เคยมาเดินห้างคนเดียวนานมากแล้ว
มือไม้ ไม่รู้จะเอาไว้ไหน เหงามากๆ
คิดถึงธัยน่าที่สุดเลย อย่างน้อย ถ้าธัยน่ามา มามี๊คงปวดหัวมากกว่าเหงา
เฮ่อ!!! เลยไปดูโปรแกรมสิ ก็เลยได้ดูเรื่อง wanted ซะเลย
เสร็จแล้วก็รีบกลับมารับธัยน่าที่โรงเรียน ทันเวลาพอดี
เฮ่อ!!! เหนื่อยจัง

เรื่องเลิกอัพได
บ่นหลายทีแล้วว่าจะเลิก แต่ก็เลิกไม่ได้ซักที
ตั้งแต่เขียนได มา ก็มีเพื่อน มีมิตรภาพ มีสิ่งดีดี เกิดขึ้นเรื่อยมา
แต่พอบางที ที่เราเหนื่อย เบื่อ ขี้เกียจ
มันก็เริ่มไม่อยากเขียน
แล้วววว พอมีใครมาถามถึง มาแสดงความห่วงใย ห่วงหา
เราก็อดที่จะกลับมาเขียนอีกครั้งไม่ได้
ตอนนี้ก็คงยังเขียนต่อไปนะคะ แต่อาจจะไม่ถี่มาก
เพราะตั้งแต่ธัยน่าไป โรงเรียน กิจกรรม ก็ซ้ำ ๆ เดิมๆ ไม่มีอะไรตื่นเต้น
แต่ยังไงก็จะพยายามหาเรื่องตื่นเต้นมาเขียนบันทึกไว้นะคะ
PS. งานแคสงานนี้ ไม่ต้องรอฟังผลหรอก หุหุ ไม่ได้แน่นอน